09-08-07

1984

"En? Zie je nu nog iets, klootzak!", zei Oswald terwijl hij nog een derde punaise in Karsten's oogbol duwde.
Karsten lag wild trappelend op de grond om genade te smeken.
"Genade, genade", riep hij dan ook, de voorspelbare zak.
"Ach man, fuck toch off met je genade", zei Oswald.
"Moet je maar zo geen belachelijke hoed dragen, lul!
En op je rug dan nog, heb je dat ooit geweten".
"Maar dat moet van Goedlachse Bever", probeerde Karsten nog, terwijl het bloed uit z'n ogen gutste.
"Sebiet een goedlachse uppercut op je bakkes, met je stom blauw hemdje dat je daar ligt", repliceerde Oswald, en begon een sigaret te draaien.
"En wat stelt die korte broek eigenlijk voor? 't Is godverdomme putje winter!"
"Dat is traditie", antwoordde Karsten.
"Ach zo, traditie heet dat tegenwoordig. Uitsloverij! Dat is het, vuile Hitlerslet!",
en om z'n woede nog wat extra kracht bij te zetten trapte Oswald nogmaals op Karsten's milt.
"Je hebt zeker geen vuurtje bij?"
"Nee, sorry", zei Karsten kreunend.
"Typisch…". Oswald trok z'n wenkbrauwen op en stak z'n zelfgerolde saffie aan bij het kampvuur.
"Heb je nog een laatste wens vooraleer ik je ruggengraat breek?" vroeg hij, terwijl de nicotinedampen uit z'n mond dwarrelden.
"Ik zou graag nog eens naar Walibi gaan", jammerde de getormenteerde knaap.
"Dat zal wel", zei Oswald, "wie niet. Maar ik vrees dat dat er voor jou toch niet echt meer in zit, vriend".
Hij trok nog enkele keren aan z'n sigaret en duwde die uit op Karsten's voorhoofd.
De laatste rookpluimen blies hij vol in de cameralens.
De jonge welpjes hadden nog nooit zo'n mooie documentaire gedraaid…

Uit: Mooie herinneringen aan mijn eerste jamboree – C.L. Diepfenbach – mei 1984.

15:28 Gepost door Eeckie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: columns |  Facebook |

10-04-07

Sprookje voor gevorderden

"Soms doet een mens toch van die impulsieve dingen", dacht Olaf de viking, en hij verkrachtte een wangzakeekhoorn.

Ja, die Olaf, die was me d'r eentje! Als kind was hij altijd al de slimste van de klas, maar ja, hij ging dan ook als enige normale jongen naar een vikingschool voor mongolen. Foutje bij de inschrijvingen destijds…
In de vikingcontreien is het immers geen makkie om kinderen in de juiste scholen in te schrijven. Daar gaan ze namelijk alleen op het uiterlijk af.
"Dus Olaf is geen mongool?" hoor ik u denken. Inderdaad, beste lezer. Gezien ik al geschreven had dat het destijds een foutieve inschrijving betrof, is Olaf dus géén mongool, al kan ik begrijpen dat u door een naam als Olaf begon te twijfelen.
Olaf heeft echter wél een waterhoofd! Niet dat ik mongolen en mensen met een waterhoofd wil vergelijken, maar kom. En in diezelfde vikingcontreien als daarnet is een waterhoofd hét toegangsbewijs voor de school voor mongolen, of zoals ze het aldaar zeggen: de "Skjölske feur möngölische kindn".
Pas op, op zich valt Olaf z'n waterhoofd niet echt op hoor. Alleen maar als hij zijn muts wil opzetten. Dan geef je hem best wat ruimte.
Maar kom, we wijken af.


"Grrmnnjjshhh! Grrmnnjjshhh!", krijste het beest.
"Kan het niet wat stiller, pluimstaart!" riep Olaf tegen de wangzakeekhoorn. "Zo kan ik me niet concentreren!" Toegegeven, het vergt een staat van opperste concentratie om een wangzakeekhoorn in de vrije natuur te verkrachten. Zeker nu met de opwarming van de aarde! Voor je het weet parelen de zweetdruppels op de wreef van je voet en glijden ze tussen je tenen naar beneden, recht in je sandalen.
Je mag er toch niet aan denken!
“Dragen vikings dan sandalen?” hoor ik u alweder denken, waarop ik u meteen van antwoord dien:
“Maar jazeker!” Volledig biologisch afbreekbare sandalen trouwens, én zelfgemaakt op de koop toe. Neenee, geen kinderarbeid bij de vikings. Geen uitbesteding naar de lageloonlanden, maar zelf die naald en draad ter hand nemen en sandalen fabriceren tegen de sterren op!
Ha! U ziet het, ik leg hier een totaal onbekende kant van de vikings voor u bloot. Want u dacht waarschijnlijk dat vikings allemaal ruige bonken waren met grote snorren en helmen met horens erop.
Maar neen, niets daarvan! Jeanetten zijn het! Er zijn er zelfs die in de Aldi werken, met een Harley Davidson rijden of op zondag de Dag Allemaal lezen, die ze speciaal overzees laten aanvliegen, mits een toeslag van om en bij de 180 kilo wortelen met bruine suiker. Veel geld, maar dat hebben die gasten er gaarne voor over. Want zo zijn ze wel, die vikings. Als ze iets willen, kijken ze op geen kilo wortelen meer of minder.
En ja, Paul D’Hoore – mocht u meelezen, gladjanus – ik wéét het, vikings betalen tegenwoordig met euro’s (al worden ze daar wel “öjreus” genoemd), maar wat jíj dan weer niet weet is dat de oudere vikingbevolking die öjreus inwisselt bij de plaatselijke leemboer voor een kilo wortelen met bruine suiker, want wortelen en bruine suiker waren de vroegere officïele betaalmiddelen bij de vikings, en daar betalen ze tegenwoordig nog het liefst van al mee.
Vandaar immers ook de tot het Gents verbasterde viking-uitdrukking: “Joengne joengne, gaa keunt nogal een stukske wurtelen ze moat joengne”, wat zoveel wil zeggen als: “Jongen jongen, gij hebt veel geld man!”

Ondertussen, terwijl u al deze interessante uitleg gelezen heeft, had Olaf zijn zaad op de staart van het inmiddels voor pampus liggende diertje geloosd. “Ahrreugh! Ahrreugh!” riep Olaf, balde z’n vuisten en sloeg zichzelf knockout, iets wat hij altijd deed net na een orgasme. Dat kwam doordat de vrijgekomen endorfines een kortsluiting veroorzaakten met al dat water in zijn mismaakte kop. Hij had er ooit al eens voor bij de dokter geweest, maar die had hem Rennie voorgeschreven, want “Rennie is goed, u bent snel weer beter”. Maar dat bleek niet waar te zijn.
Jammer.

En zo lag Olaf uitgeteld op zijn rug in het mos, en was er alweer een schitterende dag voorbij voor hij het goed en wel beseft had. De eekhoorn had later nog een klacht ingediend bij de vikingvakbond, maar daar werd achteraf niets meer van vernomen…
Jammer.

21:23 Gepost door Eeckie | Permalink | Commentaren (1) | Tags: columns, wtf, humor |  Facebook |

12-06-06

Heatwave

Ik zat vanmiddag op een terrasje in deze mooie stad, en maakte mij ineens deze bedenking: bij de minste opwaartse stuiptrekking van het aantal graden Celsius, trekken in ons land honderden, wat zeg ik, duízenden losers naar die achterlijke kust van ons.

Hun hersenen zijn al aangetast door de warmte nog vóór ze goed en wel hun strandhanddoek geëtaleerd hebben op hun persoonlijke vierkante meter gloeiende zandkorrels. Nu, dat ze doen wat ze willen, mij niet gelaten, want het zomerse weer zorgt elke keer opnieuw voor mooie vrouwelijke taferelen, aan de kust of waar dan ook: korte rokjes, open schoenen, weinig verhullende topjes, bezwete nekken en décolletés, gladgeschoren benen en glimmende kuiten. Gewoon een terrasje opzoeken en de vrouwen gadeslaan, dát is mijn ideale hittegolf! Iedereen heeft een voyeurfactor in zich, dus waarom daar niet ten volle van profiteren? Wie uitdagende topjes draagt, moet weten dat ik daar belangstelling voor heb. Waar ik echter géén belangstelling, laat staan begrip voor heb, is het dragen van een beha onder die topjes. Komaan zeg! Vijfendertig graden (of meer), teenslippers, strak ultrakort jeansbroekje (of aansluitend minirokje), gelakte teennagels, blote buik (al dan niet gepierced), haren opgestoken (of een zonnebril erin), sexy uitdagend topje en dan… oh nee (een huivering)… een beha eronder!? Doen ze al die moeite om hun benen, armen, buik en die geile ruimte tussen kin en borstbeen aan de hete zonnestralen en – geef maar toe vrouwen, óók aan de blikken van de mannen! – toe te vertrouwen, en dan dragen ze er een beha onder? Zonde! Waarom ons, mannen, het zwakke geslacht zoals jullie zo graag benadrukken, eens geen pleziertje gunnen en die beha’s achterwege laten bij zulke kleverige weersomstandigheden? Waarom dragen sommige vrouwen überhaupt een beha? Sorry dames, maar een beha maat 75 A is toch wel weggesmeten geld zeker! Wees toch fier op jullie lichaam! Weg die gêne! Gooi die schaamte overboord en laat die borsten zien! Op het strand liggen jullie wel topless, dus waarom niet "beha-loos" onder die topjes in de winkelstraten flaneren en telkens de winkels binnenschuifelen? ’t Liefst die met airco boven de deur!
Het blijft me een raadsel…

Ik hoor ze anders wel al afkomen hoor, met hét cliché-antwoord bij uitstek: ‘het is veel sensueler om de man te laten fantaseren wat er achter het lapje stof zit dan ineens alles te tonen’. Voilà, en daar sta je dan als man met je opkomende erectie. Nee, het is veel sensueler om eerst de man te laten fantaseren wat er achter die paar vierkante centimeters verscholen zit, en hem dan daadwerkelijk te tonen wát er achter zit!

Over die opkomende erectie spreken we dan een andere keer wel…

15:58 Gepost door Eeckie | Permalink | Commentaren (1) | Tags: columns |  Facebook |

22-05-06

Daydreamin'

"Dat werkt verslavend" zei ik, en stak nog een winegum in m’n mond.
Het was lang geleden dat ik nog eens de geneugten van deze Engelse candy geproefd had. Zalig. Ik propte dus nog een winegum in m’n mond en keek naar buiten. Er passeerde een mooi meisje. Ik fantaseerde dat ik met haar naakt in de regen danste en zij me daarbij begeleidde op gitaar. Jammer dat ze geen goede gitaarspeelster was en ik dus meteen stopte met fantaseren. Wie niet goed gitaar kan spelen moet bij mij niet afkomen, en zeker niet als ik naakt in de regen aan het dansen ben.
Nee, geef mij maar mooie meisjes die goed gitaar kunnen spelen en af en toe eens de fluit ter hand nemen.

"Met een fluit in de hand komt ge door het ganse land" zei m’n grootmoeder vroeger altijd terwijl ze vrolijk neuriënd haar triangel opblonk. Zoals je kunt zien kom ik uit een muzikale familie, maar daarmee is ook alles gezegd. Eigenlijk was het enkel m’n grootmoeder die muzikaal aangelegd was, maar ze had graag dat we daar gewichtig over deden.
Om eerlijk te zijn herkende ze nog geen sol van een fa kruis.
Gelukkig kende ze wel het verschil tussen haar triangel en m’n grootvader z’n fluit. Telkens ze ’s ochtends vrolijk haar driehoekig instrumentje opblonk, had ze de nacht ervoor Broeder Jacob, slaapt gij nog? op grootvaders fluit gespeeld tot de stukken eraf vlogen en we de staande ovatie van grootvader tot in de lochting konden aanhoren.
Dat waren nog eens tijden…

Ik duwde nog een winegum in m’n mond en fantaseerde nogmaals over een meisje, een meisje dat ik nog nooit eerder had ontmoet maar dat wel wist wie ik was. Het was stralend weer, dus naakt dansen in de regen zat er deze keer niet in. Naakt dansen bij stralend weer is voor onnozelaars, dus daar deed ik niet aan mee.
Neen, we gingen op een bankje zitten en begonnen als opgewonden pubers te zoenen. Het meisje rook lekker. De eerste kus die ze me gaf sprak boekdelen en zodoende verkocht ik haar een plets tegen haar bakkes, waarmee deze fantasie al even abrupt eindigde als de vorige. Een kus die boekdelen spreekt, is zelden een eerste druk was één van m’n motto’s en dus was ik principieel verplicht haar dit duidelijk te maken middels mijn hand op haar kaak te laten klinken.
Neen, niet mijn vuist, die gebruik ik doorgaans ergens anders voor.

Ik stak de laatste winegum in m’n mond, dronk eens van m’n pint en zapte naar één, waar Kate Ryan net haar kniezwengel vergat.
Dan toch al iets leuks gezien vanavond…

14:47 Gepost door Eeckie | Permalink | Commentaren (2) | Tags: columns |  Facebook |

09-05-06

Snesnon

Ik heb niets te zeggen. Toch niet iets wat van belang zou kunnen zijn. 't Zit in de familie. Mijn grootvader had ook nooit iets te zeggen. Die zei altijd: "Ik heb niets te zeggen" en toen zweeg hij en gaf hij mijn grootmoeder een muilpeer. Ja, die 2 zagen elkaar graag, dat zie je van hier. Of van daar, 't is te zien waar je zit natuurlijk...
Ik ben gedeeltelijk bij m'n grootouders grootgebracht. Daarmee bedoel ik tot op een bepaalde leeftijd. Er hingen bij m'n grootouders schietspoelen aan de muur met bloemen in. Ik vond dat altijd heel raar. Nu nog. Vraag me wat ik nu nog raar vind, en ik antwoord je: schietspoelen met bloemen in. Ja, zo consequent ben ik wel. Ik ben dan ook nen specialen. Ik bestel altijd een middenpak met stoverijsaus, een potje amerikaanse saus, een frikandel, een saté en een blikje cola. "Wat is daar nu speciaal aan?" hoor ik u denken? Wel, ik bestel dat altijd achterstevoren! Dat wordt dus: "Aloc ejkilb nee ne étas nee, lednakirf nee, suas esnaakirema ejtop nee, suasjirevots tem kapneddim nee".
Ge moet die beenhouwer dan zien kijken achter zijnen toog!

10:34 Gepost door Eeckie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: columns |  Facebook |

20-04-06

Leve de (boeren)leute!

Het leek me vandaag een mooi moment om nog eens achter m'n toetsenbord te kruipen en m'n gedachtestroom ongestoord de vrije gang te laten gaan. Ik was dit echter eerder deze week al van plan, maar m'n fecaliën die toen ongestoord door mijn vrije gang stroomden weerhielden me daar om de een of andere reden van. Nu mijn stoelgangproblemen van de baan zijn, en het buiten eindelijk lente schikt te worden, zit ik hier dus moederziel en alleen achter m'n lichtbak een lap tekst te fabriceren waarvan ik nog zelfs niet weet welke kant die uit zal gaan.
Als u het mij vraagt denk ik naar onderen, maar u vraagt het mij niet, dus zwijg ik.
Op de radio speelt een héél erg fout nummer van Gerard Joling, weet je nog, die geföhnde Hollander met ballen van 100 000 volt! Djeezes, wat kon die kees verwijfd zingen! En hij was er nog fier op ook, want in bijna ieder liedje moest hij het tentoon spreiden. Pas op, niet dat ik gans de discografie van el Joling uit het hoofd ken hoor, maar klassiekers zoals Love is in your eyes, No more Bolero's en Ticket to the tropics zijn nog steeds vaste deuntjes op de plaatselijke boerenfeesten en kermiskoersen die ons Vlaanderenland jammer genoeg rijk is. Zeg nu zelf, zo'n klootjesvolkgelegenheden zijn toch dé meest zielige taferelen die een mens in z'n leven tegenkomt? Bikkembergboys en burberry-bitches lopen er in trossen bijeen naar elkaar te gsm-en, denkende dat ze ergens bijhoren omdat ze hippe kledij dragen of omdat ze het nieuwste mobieltje hebben waar pa en ma allicht nog voor de abonnementskosten opdraaien. Je vindt er steevast overrijpe vrouwen die er mentaal problemen mee hebben dat ze al een paar jaartjes ouder zijn, maar die pseudo-bejaardheid trachten te verdoezelen met hoogblonde hair extensions of boob job-decolletés met bijpassende minirok en latex kaplaarzen. Bovendien dingen al die Barbie-wannabees naar een plaats in het Guinnes Book of World Records voor de meeste zonnebankbeurten in een mensenleven me dunkt! En dan nog maar te zwijgen over al die kleurloze koppels met teringkinderen die óf met een hamburger in hun poten lopen te zagen dat ze nóg eens op een molentje willen, óf epilepsie hebben en alle vijf stappen op hun bek vallen en als een opgewonden Duracellkonijn rondcrossen omdat al die herrie rondom hen kortsluitingen veroorzaakt in hun bovenkamer. In't slechtste geval een combinatie van de twee. Losers! Geef ze gewoon wat pletsen op hun bakkes en drie dagen zonder eten naar bed. Of laat ze thuis! Kinderen kunnen perfect alleen thuisblijven hoor. Waarom heeft god anders de tv uitgevonden? Of een doosje lucifers?

Neen, mij zal je op bovengenoemde locaties niet tegenkomen. Ik heb het veel te druk om me met de medemens zijn volksvertier bezig te houden.
En ik moet nog 2 846 postzegels alfabetisch klasseren…

09:39 Gepost door Eeckie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: columns |  Facebook |

18-04-06

Bangstig

Ik ben bang.
Bang voor zoveel. Bang voor het onbekende. Bang voor de laatste dag. Maar niet bang voor angst. Niemand die me nu al kan zeggen dat deze laatste dag slechts de eerste dag van een nieuw leven betekent. Hoe zouden die dat kunnen weten? Ze bedoelen het misschien wel goed, maar daar heb ik geen boodschap aan. Tussen de regels van hun goede bedoelingen door lees ik niet zelden vertwijfeling, hoop en zelfs ook angst. Dus ben ik nog steeds bang. Het kan geen kwaad om bang te zijn, maar het mag niet blijven duren. Angst moet plaats ruimen voor geborgenheid, zorgeloze liefde en blijdschap. Dat is het goede woord: blijdschap. Geen euforie. Euforie is voor de dwazen en de goedgelovigen. Buiten gaat het stormen. Er is geen kat op straat. Katten houden ook al niet van storm. Ik zit binnen en ben bang. Maar het gaat over. Ik hoef maar aan een aantal mensen te denken dat me lief is en de angst begint te sluimeren. Echt volledig weg gaat de angst nooit, daarvoor is hij te krachtig én te koppig. Maar goed ook, want wie zonder angst door het leven gaat, gaat geregeld en ten gepasten tijde op z'n bek.

Vroeger werd ik van de angst ook nog eens heel angstig, maar dat heb ik nu niet meer. Ik heb de angst onder controle. Ik ben meester over m'n eigen angst, een goede, toegewijde meester, dus m'n angst hoeft geen schrik van me te hebben. Fear is a man's best friend zei John Cale ooit, en die kan het weten. Soms kan ik dat opkomende, beklemmende gevoel meteen negeren en kruipt de angst weg in een klein hoekje, ergens in de schaduw van het duister, wachtend op een beter moment. Dan voel ik me schuldig en bied ik de angst m'n excuses aan en vraag of hij de volgende keer mild wil zijn. Liever zou ik hebben dat er geen volgende keer zou komen, maar zoals ik al kwam te zeggen is de angst van het koppige en hardnekkige soort en kan je die niet zomaar ergens opsluiten in één van de kamers van je hoofd om daarna de sleutel te verliezen. Neen, als een onzichtbare sluier hangt hij rond je lichaam. Kronkelend, bedwelmend, lichtjes verstikkend, soms zelfs wurgend. De storm woedt hevig. De wind schuifelt door de spleten en kieren en wiegt de gordijnen. Er is geen mens op straat. Mensen zijn bang voor de storm. Ik niet. Ik zit binnen.
"Als het stormt, zit je maar best binnen", was de goede raad die m'n grootvader me altijd gaf, en goede raadgevers waren in die tijd eerder uitzondering dan regel. Veel mensen slaan goede raad veel te vaak in de wind, en steken daardoor te veel stommiteiten uit. Veel mensen zijn bang voor hun eigen angst, en angst is een slechte raadgever.
Maar ach, wat kunnen mij die mensen schelen. Ik ben liever bang in m'n eentje. Zolang de angst maar een oogje in het zeil houdt…

15:38 Gepost door Eeckie | Permalink | Commentaren (1) | Tags: columns |  Facebook |

10-04-06

Blauwe tanden

Ik hoorde net The Locomotion op de radio en moest daardoor uiteraard meteen denken aan Kylie Minogue. Dat wicht had toch borstkanker? Hoe zou het daar nu mee zijn? Zou ze nog kanten bh’s kunnen dragen, want naar het schijnt kan kant nogal wat irritatie veroorzaken ter hoogte van de borstklieren, maar dat kan ook gelogen zijn, dus pak me niet op mijn woorden. Een mens hoort en ziet tegenwoordig zo veel. Zoals marginalen bijvoorbeeld, met allemaal zo’n bluetooth-oortje in. Marginalen met een bluetooth-oortje! Wie denken ze dat hen gaat bellen? De RVA?
Of zouden marginalen een uitgebreide vriendenkring hebben die op tijd en stond een totaal oninteressant gesprekje willen plegen met elkander? Losers met fluo trainingspakken uit den Aldi met daaronder van die goedkope "Made in Thailand"-gympies mét velcro-sluitingen en alle dvd-boxen van "De Familie Backeljauw" in hun vooroorlogse vitrinekasten. En met een hoogzwanger wijf naast zich. Werken? Ho maar!
Maar vrouwen bezwangeren? Aha! Maar kom, ik laat me alweder eens gaan me dunkt.

Hoe zou het met de jumbomosselen zijn? Zijn die al in het land? Of is het daar het seizoen niet voor?
Ik ben van zulke dingen niet echt op de hoogte, dus vergeef mij eventuele nonsens. Alsof mosselen de seizoenen volgen! Die beesten zitten gewoon tussen de rotsen te wachten tot een of andere gepensioneerde ze er vantussen komt trekken met een air van heb ik je daar! Best wel lekker, mossels.
In de witte wijn en met een heerlijk mosterdsausje… Mmmm, een mens zou van minder het water in de mond krijgen.
Ondertussen hoor ik op dezelfde radio als in het begin van dit – tot nu toe toch wel intrigerend verhaal – de jongste hit van Clouseau. Laat me vrij, laat me leven. Maar dan zonder jou m’n schat. Echt zo’n flard tekst waar allicht héél erg lang over gebrainstormd is en waaruit blijkt dat de jongste Wauters dan toch niet zo’n gelukkig leven leidt dan dat hij in de media laat uitschijnen. Maar ja, wat kan het die marginalen schelen. Die geloven toch alles wat er in de boekskes staat. Enfin, diegenen die kunnen lezen althans. Inderdaad, beste lezer(s), ik heb weer zo’n bui. Kan gebeuren. Niemand die u verplicht verder te lezen.
En waar blijft die godverdomse lente? Kan er eens iemand bellen en vragen of dat nog lang zal duren, want het begint ferm m’n scrotum uit te hangen, en ik kan u verzekeren: da’s een geil schouwspel!
Maar soit, dat is volledig, maar dan ook vollédig naast de kwestie dus daar gaan we verder niet op in, al gebiedt de eerlijkheid mij u te melden dat mijn scrotum onlangs nog uitgebreid behandeld werd omdat er teveel kraakbeen in ronddwarrelde, enfin, da’s toch wat mijn osteopaat mij wist te vertellen. Maar ja, zei ik al niet eerder dat een mens zoveel hoort tegenwoordig? De kunst is dan om het kaf van het koren te scheiden. Maar hoe begint ge daaraan hé? Veel mensen weten immers niet wat "het kaf" is! Da’s nochtans niet moeilijk: koren kent iedereen, dus als ge al het koren samenlegt, is hetgeen overschiet het kaf. Voilà!
Alweer een mysterie opgelost. Man man man, wat kan geniaal zijn toch deugd doen…
Maar wat wilde ik nu eigenlijk zeggen?

14:49 Gepost door Eeckie | Permalink | Commentaren (1) | Tags: columns |  Facebook |

09-04-06

Idiotica

Losing my religion van REM is een van de weinige liedjes dat niet rijmt.
Denk aan eender welk liedje, en ergens heb je wel 2 regels die rijmen.

Ook het hele oeuvre van James Last rijmt niet, maar daar ben ik niet zo’n fan van, dus die Duitse knakker hoef ik hier niet te vermelden.
Niet dat ik nu weer een fan ben van REM, begrijp me niet verkeerd, maar die muziek valt best wel te pruimen, doch echter niet op een manier waarvan je meteen zegt: hé leuk, daar word ik fan van.

Eigenlijk wel een belachelijke bezigheid, fan zijn van iets of iemand.
Hetzelfde met vakantiefoto’s. Het vliegend schijt krijg ik er van!
‘Kijk, en hier sta ik aan de voordeur van onzen bungalow. En hier aan de voet van de Etna! Prachtig!
En op deze foto staat een prachtig authentiek Siciliaans huis, allez, dat zou er toch moeten op staan maar de foto is wat bewogen. Maar kijk, hier zie je nog net de klink.
En dan hier, oh, prachtig, haha, hier hadden we net het reuzeganzenspel gewonnen! Ja, ’s avonds was er altijd animatie en op die avond was er een reuzeganzenspel en dat hadden we gewonnen. Kijk, op deze foto zie je ons met onze prijs, een heerlijke cocktail en dan ook …’
.
Jongens jongens toch. Gooi die troep toch allemaal in het vuur, wat heb je daar nu in hemelsnaam toch aan? Dat je kan zeggen: ik ben er toch geweest, ik heb tenminste wat van de wereld gezien? So what?
Ben je gelukkiger omdat je aan de voet van een vulkaan gestaan hebt? Of omdat je al naar New York, Barcelona, Kreta, Tenerife, Peru, Cuba, Hawai, de Seychellen of voor mijn part de Paaseilanden bent geweest? Fuck off! Geniet zelf maar van je “prachtige” reisverhalen maar laat m’n kop met rust met je belachelijke, amateuristische kiekjes van de plaatselijke architectuur, cultuur, fauna, flora en de ganse reutemeteut. Als het daar dan toch allemaal rozengeur en manenschijn is, wel BLIJF ER DAN!
Maar neen, liever reisjes maken naar arme landen waar de mensen verhongeren en creperen en dan aan Jan en alleman verkondigen dat het een schande is dat dit nog mogelijk is in deze eeuw, maar dan wel gezellig terug first class naar huis met het vliegtuig, nog wat tax-free shoppen, de sleutels van de wagen terugvinden in die overvolle Louis Vuitton-handtas tussen gsm, lippenstift, zakagenda en andere prullaria, en dan lekker naar huis en ’s avonds nog de souvenirs uitpakken en lekker zappend in de zetel met een fris glaasje wijn en een zak borrelnootjes naar Wie wordt euromiljonair? kijken op die splinternieuwe flatscreen plasma tv en terugdenken aan die schrijnende armoede. Gelukkig heb je er foto’s van!
Stel je voor dat je die onmenselijke toestanden moet beschrijven zonder ondersteunend didactisch materiaal! Tjonge jonge, je mag er niet aan denken… Fuckers!

Als je per se iets van buitenlandse cultuur wilt opsteken, kijk dan naar Canvas of zo, of neem een abonnement op National Geographic als fauna en flora meer je meug is. Als je echt de wereld wilt verbeteren, stort dan een aanzienlijk bedrag op de rekening van Artsen Zonder Grenzen of Amnesty International. Maar blijf godverdomme thuis!
Er zouden veel minder ongelukken gebeuren mocht iedereen eens wat meer thuis blijven.
Hoe komt het dat er zo veel verkeersdoden zijn denk je? Juist! Omdat te veel mensen uit hun kot zijn op hetzelfde moment!
Het fileprobleem zou zó opgelost zijn. En waarom worden er mensen op straat overvallen? Juist.
Dus blijf thuis en maak er een gezellige winteravond van, lekker samen op een schapenvelleke bij de open haard met daarin alle vakantiefoto’s van de afgelopen jaren. Heerlijk!
Misschien komt er wel neuken van…

18:36 Gepost door Eeckie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: columns |  Facebook |

05-04-06

Cruisin'

Het was een mooie dag.
Ik was wakker geworden met een knoert van een erectie, en m’n bedpartner wist dat wel te appreciëren, zodat ik op mijn nuchtere maag al meteen op een orgasme getrakteerd werd. Je kunt slechter wakker worden me dunkt.
De vraag was nu: wat zou ik vandaag gaan doen? Zou ik een dagje niksen en lekker languit in de zetel gaan liggen? Of zou ik wat "groene vingers"-gewijs in de tuin krawietelen? Opeens wist ik het. Ik zou een ritje op m’n Harley Davidson gaan maken! Ja, dat zou ik doen, lekker cruisen! Het was er immers het weer voor. Ik haastte me naar beneden, waste me, kleedde me aan en enkele minuten later wandelde ik reeds gezwind en met een vrolijke tred naar mijn garage.
Groot was mijn ontgoocheling toen ik na de poort geopend te hebben bemerkte dat mijn Harley er niet stond! Meer nog: ik realiseerde me ineens dat ik helemaal geen Harley Davidson had! Damn!
Wat nu gezongen?

Ik sloot m’n poort en wandelde terug naar m’n huis. Onderweg kwam ik een oud mannetje tegen dat z’n hond uitliet.
"Morgen" zei het mannetje.
"Ja? Wat gebeurt er dan?" vroeg ik verbaasd, nieuwsgierig naar wat er morgen te gebeuren stond en wat deze driekwart eeuw me zo meteen zou gaan vertellen.
"Neen, morgen betekent hetzelfde als goedemorgen, maar dan in een verkorte vorm". Ik trok m’n wenkbrauwen op. Was dit wel degelijk een oud mannetje? Zijn de oude mannetjes nu al ook al zuinig op hun klinkers en medeklinkers bij het begroeten van een ochtendlijke wandelaar?
"Ach zo" zei ik dan maar, ik moest toch iéts zeggen.
Z’n hond piste terwijl tegen de gevel van nummer elf en dat vond ik een goede zaak, want zelf woon ik in nummer dertien en daar durft geen hond tegen zeiken. Dertien is immer voor veel mensen én dieren een ongeluksgetal, maar dat is allemaal bijgeloof. En bijgeloof, daar geloof ik niet in. Dat brengt toch alleen maar ongeluk. Ik gaf de oldie bij wijze van begroeting een ferme klap op z’n schouder en zei daarbij de galante woorden: "En houd hem recht hé!" en stapte toen verder.

Ver moest ik echter niet gaan, want zoals in vele straten lag nummer elf vlak naast nummer dertien en zodoende gleed ik prompt m’n sleutel in het slot en opende ik m’n voordeur. Blijkbaar was de postbode ondertussen langsgeweest want er lagen heel wat enveloppes op de grond. Fanmail allicht. Ik nam ze allemaal op en kieperde ze rechtstreeks in de vuilnisemmer. Dat ze m’n kloten kussen met hun fanmail! Ik voelde een lichte erectie opkomen en begaf me naar boven. Ik kleedde me uit, en gaf m’n bedpartner opnieuw een stevige beurt. Tijdens haar orgasme dacht ik aan m’n Harley Davidson…

10:13 Gepost door Eeckie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: columns |  Facebook |

04-04-06

Zonder dank

Ik stond laatst aan te schuiven aan een frietkraam ergens in het Gentse.
Voor mij stond een jong koppel losers, elk met een kinderbuggy in hun poten. Het zagen er echt armoedzaaiers uit. Ik weet ook niet hoe het komt, maar ik beschik blijkbaar over een of andere gave om meteen te kunnen zeggen of iemand een armoedzaaier is of niet.
Die twee hier waren het in ieder geval overduidelijk.

Het was het uur van de middag, maar toch wist ik om de een of andere reden zeker dat het voor hen geen middagpauze was, omdat ze te dom of te leeg waren om te werken.
Of misschien wel allebei. Ja, dat zal het zijn, te dom én te leeg.
Ik beschik blijkbaar ook over een andere gave om meteen te kunnen zeggen of iemand te dom of te leeg is om te werken. Of allebei.
Misses Loser droeg een imitatie bontmantel (het was godbetert achttien graden!), een oversized jeans en van die belachelijke schoenen met dikke rubberen zolen. Haar haren waren lang, onverzorgd en leken precies van stro. Er kwam geen deftig woord uit haar mond. De gast die bij haar stond, had allicht nog nooit van een scheermes of scheerapparaat gehoord, droeg een soort donsdeken als vest en z'n broek en gympies waren zo versleten als een moffenhoer uit de Eerste Wereldoorlog.
Gelukkig hoefde ik niet te lang in hun aanwezigheid te vertoeven of m'n appetijt zou het hazenpad gekozen hebben. Toen ze hun bestelling overhandigd kregen en Mister Loser angstig vroeg of er wel degelijk twee blikjes bier bij zaten, krasten ze op.
Geen minuut te vroeg. Ik keek ze nog eens na. Wat een zielige individuen.
Ik vroeg me af waarom sommige mensen überhaupt geboren worden!

Bijna was het dan mijn beurt, ware het niet dat er nog een deftig bejaard dametje stond dat ik voor moest laten gaan omdat ze nu eenmaal reeds aan het frietkraam stond toen ik de rij vervoegde. Ik kon haar natuurlijk ook gewoon voorsteken of m'n befaamde killer-blik geven zodat ze van schrik ineen zou krimpen en me voor zou laten, maar ergens wekte ze wat sympathie bij me op, en geloof me, dat is niet iedereen gegeven!
Ze zag er welgesteld en koket uit in haar lederen jasje, maar zonder dat hautaine airtje dat die oudere kokette wijven wel eens tentoon durven spreiden. Ze bestelde een klein pakje met stoofvleessaus en twee lookworsten. Niet gebakken. Hoe het kwam weet ik niet, maar plots ging het gesprek tussen haar en de frietkraamuitbater over haar man, en dat die zopas z'n vader verloren had, en nu – behalve z'n vrouw –  niemand meer had. De vrouw kreeg van die triestige oogjes en het scheelde niet veel of ze zou in tranen uitbarsten.
Heb ik dat. 'Da's niet erg', zei ik, 'je hebt toch niemand nodig.
De mens is gemaakt om alleen te leven. Waarom heeft god anders, om maar iets te zeggen, het masturberen uitgevonden?' Tjonge, ik was weer in m'n tactvolle bui. Ik knipoogde naar de frietkraamuitbater die in een geheimzinnig lachje geschoten was. Het kokette dametje bekeek me minachtend van kop tot teen. Het hautaine airtje had zich blijkbaar in haar lederen jasje verscholen, en kwam door mijn opmerking van daarnet alras aan de oppervlakte. Daar ging m'n sympathie…
'Waar bemoei jij je eigenlijk mee?' zei ze op een giftig toontje.
Ik negeerde haar opmerking en ging gewoon verder.

'Toch niet omdat we van iemand afhankelijk zouden worden zeker?
Neen, omdat we op gepaste momenten eens lekker de hand aan onszelf zouden kunnen slaan.
Geef toe, als jonge vrouw heb je toch wel eens geregeld zelf in je sponsje geknepen zeker? Maar kom, laten we het niet over je sponsje hebben, want als er nu één ding is waar m'n honger voor een aantal uur gaat van liggen, dan is het wel praten over de sponsjes van bejaarde kokette dametjes'.
Ze stond aan de grond genageld en kon geen woord meer uitbrengen.

'Wat voor een wijf ben jij eigenlijk?', ging ik verder. 'Nu je man z'n vader dood is en hij helemaal alleen overblijft, kom jij doodgewoon om frieten en twee lookworsten? Niet gebakken dan nog wel! Schandalig! Je moest in de grond zakken van schaamte, recht bij je man z'n vader. Of werd hij gecremeerd?'
Ze bleef roerloos voor zich uit staren.
Ik nam haar arm vast en schudde haar uit haar roes. 'Ik vroeg je wat', riep ik bijna.
'Ach, laat ook maar, oud lijk'.
Pas nu zag ik dat haar jasje uit namaakleder gefabriceerd was.
'Pfff" blies ik minachtend.

Toen ze haar bestelling in ontvangst nam en de gevraagde eurootjes overhandigde aan de friturist z'n slecht gecoiffeerde eega, keerde ze zich nog eens naar mij en zei oprecht: 'Bedankt! Echt waar, bedankt!'

'Zonder dank', zei ik, 'ik ben niet voor niets de boodschapper van de waanzin'.

19:46 Gepost door Eeckie | Permalink | Commentaren (2) | Tags: columns |  Facebook |

26-03-06

Blind date

Ik zat in de zetel wat voor me uit te zappen, toen ik plots op een aflevering van Blind Date terechtkwam en ik één van de mannelijke kandidaten zichzelf al lispelend hoorde voorstellen. Djeezes, wat maakte die gast zichzelf belachelijk! Nu ja, belachelijk was hij sowieso al want hij zat in een aflevering van Blind Date. Wie daaraan meedoet, moet wel een ongelooflijke klojo zijn. Welke man wil nu geheel uit vrije wil met een wildvreemde vrouw een paar dagen op reis met een ganse cameraploeg van ’s lands debielste televisiezender achter z’n kloten? Juist. I rest my case

Ik ging wat gemakkelijker liggen, benen wijd open, hand in de broek. Je mocht van
Al Bundy alles zeggen wat je wilde, maar dit was toch een fijne houding om doelloos naar je tv-scherm te zitten staren.

‘Hallo, ik ben Sven, 33 jaar en sales manager bij 3 Suisses’ lispelde hij uit z’n bek, enfin, dat was toch tenminste wat ik er kon uit opmaken, want het klonk eerder als:

‘Hallo, ik ben Ffen, 33 jaar en feelf manager bij twa Fuiffe’. De regie veranderde snel van camera en er kwam een dweil aan te pas me dunkt. Sven droeg een paarse (!) jeans met daarop een witte wollen trui met opstaande kraag. Hij ging terug zitten op z’n tijdens de repetities toegewezen barkruk. Naast hem zat een macho pur sang: lang blond haar, overdreven zonnebankbruin, hemd te ver open, aan elke vinger een gouden ring en tattoos op z’n voorarmen. De doorsnee VTM-kijker, zeg maar.

Ik dronk eens van m’n cola en schudde m’n hoofd. Tjonge jonge.

‘Hello everybody’ zei de zeepsmoel, ‘ik ben Bert en ben op zoek naar Ernie!’

Algemene hilariteit, dat zag je van hier. Ik begreep er niets van. De mensen in het publiek applaudisseerden als volslagen idioten hun armen uit model.

De derde “jager”, zoals de kandidaten blijkbaar genoemd werden door de presentatrice van dienst (door-de-wind-door-de-regen-dwars-door-alles-heen-Ingeborg, je weet wel, die spring-in’t-veld met haar ziekenkasbrilletje – ja, ’t betrof hier een herhaling), was een jonge gast met een hazelip.
Dat beloofde. ‘Hi, ik ben Steve en ik ben op zoek naar een lief!’ zei hij met enige fierheid over z’n rijmpje. Vast al een aantal uurtjes voor de spiegel staan oefenen op het verdoezelen van die hazelip. Niets op aan te merken. Jammer.

Ik dronk nog eens van m’n cola en verslikte me haast een zakbreuk toen ik zag dat de “prooi” óók een man was! Godverdomme, zat ik me nu toch wel naar een aflevering voor jeanetten te kijken zeker! Ik ging rechtop zitten en keek enthousiast uit naar het vervolg.

De flikker aan de andere kant van de muur droeg een geel zijden hemd, had zich blijkbaar nog niet al te lang geleden een permanent laten aanmeten en droeg een zwarte broek met daaronder bruine lederen mocassins (met van die flochkes).

‘Ja Johnny, vanavond gaat het gebeuren hé, jongen’ zei der Inge, nog eens goed benadrukkend dat Johnny wel degelijk een jongen was, want geloof me, zo’n jeannet had televisiekijkend Vlaanderen nog nooit gezien. Als twee druppels water een wijf! Weliswaar een lelijk wijf, maar kom, een lelijk wijf is ook een wijf, toch? ‘Je hebt je vragen bij je, zie ik’ zei Ingeborg nog, verwijzend naar het papiertje dat Johnny zenuwachtig in z’n handen hield. Johnny deed niets anders dan instemmend knikken. Hij had nog geen woord gezegd, en dat vond ik op z’n minst verdacht. Toen Ingeborg hem even later aanmaande om z’n eerste vraag te stellen, en hij niets anders uit z’n bek kreeg dan ‘Goedenavond hete binken, hebben jullie er evenveel zin in als ik?’ werd het me compleet duidelijk: Johnny was een stille genieter en zat stiekem al te fantaseren over z’n eerste seksnacht met Sven, Bert of Steve of voor mijn part met alle drie tegelijk. Het leek alsof Johnny maar over een tweetal tanden in z’n mond beschikte, en toen hij even later geheimzinnig naar de camera glimlachte, werd m’n – in dit geval toepasselijke donkerbruin – vermoeden bevestigd. Ik besloot dat het welletjes was voor deze avond. Alles leek erop dat Johnny en Bert het gedroomde koppel zouden worden en een reisje zouden gaan maken naar een exotische bestemming.
Voor mijn part werd het Lesbos…

11:19 Gepost door Eeckie | Permalink | Commentaren (5) | Tags: columns |  Facebook |

25-03-06

Olé!

Castagnetten zijn zwaar overroepen muziekinstrumenten.

Nu ja, als we al over instrumenten kunnen spreken. Diegene die de castagnetten uitgevonden heeft, moet het wel héél erg goed kunnen uitleggen hebben om deze simpele houten schelpjes over gans de aardkloot bekend te maken. Topmanager, eat my ass! Ga naar het noorden, ga naar het zuiden, ga naar eender waar je wilt, en ze kennen er ergens wel de castagnetten, de klootzakken. Behalve in Vaticaanstad.
Daar zijn castagnetten taboe.
Alle castagnetten van Vaticaanstad zijn geconfisceerd door de Zwitserse garde en vervolgens tot as herleid. Vergelijk het gerust met alle spinnewielen die door de koning uit het land werden gehaald zodat zijn bronstige dochter Aurora (ook in een vlaag van totale apathie Doornroosje genoemd), zich op 16-jarige leeftijd niet zou prikken aan een spoel van een spinnewiel. Alsof 16-jarige meisjes zich gaan bezighouden om van kilo's vlas wat garen bijeen te spinnen. Neen, die reeds met enkele stoppels schaamhaar ronddartelende veulens gaan gewoon bij Veritas wat bobijnen garen kopen, al kan het zijn dat er in de tijd van spinnewielen van de Veritas-keten nog geen sprake was, daar wil ik vanaf zijn.
"Maar waarom zijn castagnetten in Vaticaanstad taboe?" hoor ik u al denken.
Ja, dat komt omdat ik immers, naast mijn onwaarschijnlijk charisma, mijn overdosis X-factor en mijn steunzolen ook over een helderziende gave beschik. Maar goed, we dwalen af. Of neen, toch niet.
Ik moest nog uitleg verschaffen omtrent het totale verbod op castagnettegeklepper in Vaticaanstad.
Wel, die castagnetten verstoren er het middagdutje van de paus.
That's it.

En als er nu één ding is waar de paus niet tegen kan, behalve joden dan, is het wel tegen het verstoren van zijn middagdutje door castagnettegeklepper. Ik zweer het je,
je hebt de paus allicht nog nooit razend gezien, maar als hij niet uitgerust is kan hij wel eens flink over de rooie gaan! Dan komt het schuim op zijn mondhoeken, begint hij te rochelen en schuift zijn keppel voor zijn ogen.
"Rausch damitt, Schweinhund!" is dan een van zijn geliefkoosde krachttermen, want zoals algemeen geweten, spreekt de paus verschillende talen (in tegenstelling tot die vorige fluitentrekker waar we al blij mochten zijn dat we hier en daar een woord konden opvangen). Overigens, castagnetten zijn helemaal uit. Zie je je de dag van vandaag nog een winkel binnenstappen met de vraag: "Goedemiddag.
Hebt u voor mij een paar castagnetten?" Je zal je gaan haasten, tenzij je er natuurlijk een paar nodig hebt als didactisch argumentatiemateriaal voor een spreekbeurt over de flamenco. Of voor de bruitage bij een of andere natuurdocumentaire over de paargewoonten van de kortpotige ruftbek-ooievaar waarvan het geluid weggevallen is.
Diegenen die niet weten wat bruitage betekent, slaan er best eens een woordenboek op na.
Bruitage staat onder de “b” van bronchografie en bombardementsvliegtuig, maar daarom niet per se in die volgorde.

Maar goed, hoe zat het nu ook alweer met die bronstige Aurora? Juist, ja.

"Aurora? Komen eten!"

22:13 Gepost door Eeckie | Permalink | Commentaren (2) | Tags: columns |  Facebook |

07-03-06

Ken je dat?

Ken je dat gevoel? Dat je iets moet zeggen maar het niet kunt?

Als je op straat getuige bent van een handtasdiefstal en je wilt roepen "Hou de dief!", maar eigenlijk roep je het niet, want het interesseert je geen bal dat dat mens in kwestie haar gerief kwijt is. Integendeel, je vindt het zelfs grappig en begint de op huilen staande dame uit te lachen. Zo van: hahaha en al. Ken je dat? Tuurlijk ken je dat!

Of je bent getuige van een verkeersongeval en als ze je vragen of je iets gezien hebt, haal je snel een zwarte zonnebril en een witte stok boven! Mwahahaha! Losers! Ken je dat? Tuurlijk ken je dat!

Als het aan de kat lag, kon het haar geen zak schelen of je nu Whiskas of andere chemische brol kocht, ze vreet toch altijd mee uit de pot! Maar kom, ik wijk af me dunkt. Ik ging het over sport hebben...

Ken je dat?

15:29 Gepost door Eeckie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: columns |  Facebook |

14-10-05

Spannend...

Ik heb vanmorgen lukraak een onderbroek uit m'n toepasselijke onderbroekenschuif genomen, en wat blijkt? Ze is te klein! (die onderbroek hé, niet m'n schuif). Nu loop ik hier al gans de ochtend precies als een heliumverslaafde rond. Spannen dat dat spel doet, niet te schatten!
Tegen vanavond heb ik allicht spataders op m'n ballen en de afdrukken van de elastieken voor 3 weken in m'n liezen staan. Dat wordt weer het een en ander uitleggen thuis... Diepgevroren vlees bijvoorbeeld, dat moet ik ook altijd uitleggen. Waarom hebben we eigenlijk een microgolfoven, denk ik dan altijd. Voor de Nederlanders onder jullie: microgolfoven = magnetron, want jullie moeten ook altijd zo lekker tegendraads doen en doen alsof jullie achterlijk zijn hé. Er zijn zo nog een heleboel woorden die jullie niet kennen: lekker eten... of trakteren bijvoorbeeld! Enfin, ik dwaal af me dunkt. Ik heb dus sinds deze morgen een ongelooflijke druk op m'n schaamheuvel en m'n bilnaad, en dat komt m'n werk hier niet ten goede (op vrijdag ben ik fitnessinstructeur). De spreidstand, spagaat en het obligate been-in-de-nek zal voor een andere keer zijn, vrees ik. Zorro was ooit m'n beste vriend, maar daar wil ik het nu niet over hebben, dat ligt echt nog te gevoelig. Niet zo gevoelig als het wegsnijden van een clitoris, maar toch, behoorlijk gevoelig. Maar kom, laten we m'n gebroken relaties hier niet ten berde brengen, daar hebben we tissues en glijmiddel voor, nietwaar? Jaja, ik zie u al grijnzen, we zitten blijkbaar meer op dezelfde golflengte dan u voor ogen had hé, heten truffel dat je daar zit. Ja jij, jij die nu naar je scherm zit te staren met een eerder debiele blik in je veel te ver uit elkaar staande ogen. Ik wil je verslinden! Aan je oorlelletjes sabbelen tot het speeksel je décolleté indruipt en je navel doet overstromen (als je navel een putje is wel te verstaan, en niet zo een of andere bolle navel die in de weekends ook dienst doet als drukknop bij het spelletjesprogramma "Knoop in je zakdoek"). Nee, dan liever niet.
Had ik al verteld dat kanker dodelijk is?

11:35 Gepost door Eeckie | Permalink | Commentaren (3) | Tags: columns |  Facebook |

04-10-05

Mooi, 't leven is mooi

Ik liep door de straten toen ik opeens een mongooltje zag zitten. Hij (of zij, je kan dat meestal moeilijk zien bij die knakkers - laten we het op een hij houden) zag er wat triest uit... Hij zat wat ineengedoken, liet z'n mond wat hangen en z'n ogen stonden waterachtig alsof hij net uren geschreid had. Medelievend als ik ben stapte ik op hem af en begon iets wat later als een gesprek moest doorgaan.
"Wat scheelt er man? Voel je je wat down?" (ik kon het echt niet laten) Hij knikte bevestigend.
"Vertel het eens. Kom, laat je maar eens goed gaan, maar hou alsjeblief dat tongetje in je bek, okee? Ik word daar zenuwachtig van, en als er iets dat je niet wilt meemaken, dan is het dat ik zenuwachtig ben, gesnopen? En nu vertellen!"
Hij slikte z'n speeksel in, verslikte zich bijna, en begon toen z'n verhaal.
"Het is uit met m'n liefje. Uit. Liefje. Is het. Uit. Uit".
Je meent het, dacht ik bij mezelf.
"Heb je haar betast waar ze het niet wilde?" vroeg ik, want mongool of niet, het zag er een handtastelijk ventje uit, met van die grote grijpgrage handen.
Hij schudde z'n kop.
"Heb je haar bedrogen?" probeerde ik toen.
"Neen. Niet bedroggen".
"Bedrógen", corrigeerde ik.
"Ook niet", antwoordde hij.
"Wat is er dan gebeurd?" vroeg ik nieuwsgierig. want ik was niet van plan om zomaar weg te gaan zonder te weten waarom het uit was met z'n vriendin.
"Ik heb haar vernedigd", zei hij toen. Ik wist niet of hij nu vernederd of beledigd bedoelde. Dat was aan mij om uit te vissen.
"Heb je iets verkeerds gezegd misschien?" vroeg ik. Ik kon m'n lach met moeite inhouden.
"Ja. We waren met allemaal friend samen en ik zei haar dat ik het spijtig vond dat ze zo kleine borstekes had, want met mijn grote handen voel ik met moeite haar nepels".
Zie je wel dat het een wijvenprutser was, wat had ik je gezegd. Leer mij iemand kennen...
"Tja", zei ik, "zoek het dan zelf maar uit knakker, dan kan ik je niet helpen".
"Toch bedankt" zei hij, en hij stak z'n linkerhand naar me uit. Ik negeerde die en liep verder.
Aan de overkant van de straat was een nachtwinkel. Najib Kebunjap baatte die uit. Najib was een man van rond de dertig, had zwart haar en geurde naar wierook. Hij verkocht de lekkerste marsepeinen worteltjes van de ganse buurt en had een binnenhuisarchitect ingehuurd om z'n nachtwinkel wat loungier te maken. Dat had hem een bom geld gekost, maar dat had Najib er graag voor over. Verder is er over die kerel en z'n nachtwinkel niet veel interessants te vertellen, dus nadat ik er een kwart kilo marsepeinen worteltjes gekocht had, stapte ik verder. Ik had tenslotte nog een heel eind voor de boeg...

14:26 Gepost door Eeckie | Permalink | Commentaren (1) | Tags: columns |  Facebook |

29-09-05

Zo maar...

Ik ken niet zoveel mensen met een hazenlip. "Zou dat hinderlijk zijn bij het blokfluit spelen?", vraag ik me soms wel eens af... Ja, soms vraag ik me wel eens dingen af.
Bijvoorbeeld waarom de warmwaterkraan altijd aan de linkerkant zit? Of waarom de Rode Kruismedewerkers (je weet wel, die Playmobilventjes die met de draagberrie over de graszoden hollen) bij een voetbalmatch een helm dragen? Zijn ze bang om een rol toiletpapier tegen hun kop te krijgen misschien? Of zijn dat undercoversoldaten die moeten controleren of er geen moslimterroristen in de tribune zitten met verdachte rugzakken of tulbanden?
Ik ken, nu ik er zo even bij stil sta, ook niet veel mensen met een stoma. "Kunnen die dan nog last hebben van aambeien?", vraag ik me dan wel eens af... Zoals jullie weten vraag ik me dus wel zo eens van die dingen af van heb ik je daar. Dan ga ik altijd in een schommelstoel zitten en kijk naar het plafond van de Sixtijnse kapel. Enfin, 't is te zeggen, ik heb in mijn living een boek over Michelangelo aan het plafond geplakt, net op die bladzijde waar een prachtige foto staat van de plafondschilderingen van de Sixtijnse kapel. Vandaar. 't Is bladzijde drieënnegentig als ik me niet vergis. Ik vergis me niet zo vaak. De laatste keer dat ik mij nog vergist heb, was 9 jaar geleden aan de kassa van de GB van Poelkapelle, toen ik als een halve gare naar Elvis Presley buiten op de parking stond te zwaaien en die kassierster me zei dat Elvis Presley al lang doodgegaan was van een dieet dat niet echt deugde. Ik ken niet veel mensen die zó op Elvis Presley leken toen die nog leefde als die man daar op die parking in Poelkapelle. Godverdomme. En pas op, ik ken héél wat mensen hoor, behalve dan mensen met een hazenlip of een stoma. Of allebei. Een hazenlip én een stoma hebben! Djeezes!
Daar zou ik mee op de foor gaan staan, en de mensen voor 5 euro laten raden wat ik heb.
"Heb ik een hazenlip of een stoma?" zou ik dan vragen, met zo'n zwart lapje voor m'n smoel, anders zou het te gemakkelijk zijn uiteraard. En de mensen zouden dan allemaal ofwel het ene, ofwel het... euh... andere zeggen, maar nooit zou er iemand zijn die ook maar in de verste verte op het idee zou komen om "allebei" te zeggen. Nee, neem dat maar van me aan. Rijk zou ik er van worden! Rijk! Niet te schatten, zó rijk zou ik worden. Ik zou gewoon de Lotto opkopen!
Hupsakee, gedaan met kruisjes trekken of zeeslagformuliertjes invullen met van die persoonlijke geluksnummers. Dat zijn meestal toch de geboortedagen van de partner, hond of kinderen.
Ik ken eigenlijk ook niet zoveel mensen die nog met de Lotto spelen van sinds de trekkingen op woensdag live gepresenteerd worden door een of andere dorpsmatras. Hoe zou dat komen?
Wie het me kan zeggen, zal voor altijd uit mijn geheugen verbannen worden... 
't Is maar dat ge 't weet!

14:47 Gepost door Eeckie | Permalink | Commentaren (4) | Tags: columns |  Facebook |

23-09-05

Daar istie dan weer!

Hello iedereen!
Eindelijk terug... tijd voor nog eens een blogje :-)
M'n leven gaat weer z'n gewone gangetje: kids opnieuw op zwemles, mini- en zaalvoetbalseizoen is weer begonnen, nieuwe lectuur in huis gehaald (Dan Brown, Josse De Pauw, Herman Brusselmans, Salman Rushdie, Youp Van't Hek, Herman Finkers en de wekelijkse Humo), drukke agenda, vrouw en kids zijn ondertussen verjaart (respectievelijk 29, 3 en 5) en samen goed voor 29 verjaardagskaartjes! Als ik er al 3 krijg zal't veel zijn...
 
En: we hebben een (tweede) nieuwe auto gekocht: een lekker sportieve Volkswagen Polo.
 
Maar dat interesseert jullie allemaal allicht geen zak, dus wat kan het mij schelen.
Laat ik het even over wat nutteloze dingen hebben. Wisten jullie al dat Carrefour de prijzen van de ik weet niet hoeveel best verkochte middelen laat zakken? Moeten ze zelf weten.
Ik zal er geen scheet minder om laten. Verder is de bonenkweek in Guatemala volledig naar de kloten door een sprinkhanenplaag en gaat Tom Boonen in de politiek. De loser.
Ook op wereldvlak was er weer vanalles te beleven. Ik verwijs u daarvoor graag verder naar het dagelijkse nieuws op één. Ik zal mij hier gaan haasten om de mondiale fratsen des wereldleiders kenbaar te maken. Rot eens een eind op. Ik heb wel wat beters te doen.
Werken bijvoorbeeld, zij het nu effe niet. Er komt binnenkort in m'n buurt een poëzieroute, getiteld "Rijmen op ramen". Daar zal veel volk op afkomen... Met zo'n titel alleen al. Het is de bedoeling dat de buurtbewoners zelfgeschreven poëzie aan hun raam hangen en dat zodoende toevallige passanten op hun gat vallen van de literaire kennis van hun straatgenoten. Als daar maar geen files van komen. Ik ga meedoen: ik ga ganse dagen in een 1-zit voor m'n raam zitten met m'n middenvinger omhoog en met de tekst naast mij: "Valt er iets te zIEN, misschIEN?"
Als dat geen rijm is van heb ik je daar! (ik heb het speciaal in hoofdletters gezet, zodat het goed opvalt). Ja, ik ga voor de hoofdprijs: een beenhesp van om en bij de 2 kilo 865 gram, al kan ik er een eind naast zitten en is het maar een simpel potteke préparé van de chef, met van die vorte ajuinsnippers erin. Leugens! Dat zijn het... préparé van de chef... altijd met ajuinsnippers...
Is dat altijd diezelfde chef misschien? Gelijk waar ge gaat in dit apenland, als ge préparé van de chef vraagt, liggen er altijd massa's ajuinsnippers op. Alsof die cheffen niets anders te doen hebben dan ajuinen snipperen, de klootzakken. Of zou het "préparé van de Jef" zijn? Dat er vroeger een zekere Jef was die altijd ajuinsnippers op z'n préparé deed, en als de mensen dan vroegen: "Van wie is die préparé?", er dan altijd gezegd werd: "Da's préparé van de Jef!"
Ja, zo zal het geweest zijn, ik ben er quasi zeker van.
 
Zo, het spijt me u te moeten ontgoochelen, maar ik ga er hier mee stoppen. De boog kan niet altijd gespannen staan, al wil ik u nog snel het antwoord meegeven op de mij meest gestelde vraag: 17cm en 8cm doorsnede!
Doei!

11:20 Gepost door Eeckie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: columns, zomaar, wtf |  Facebook |

17-05-05

Mijmeren

Ik lag languit op de bank en wreef met een verse zakdoek m'n eikel schoon, toen me ineens op het mantelstuk van de schouw een bokaal met een goudvis erin opviel. Om de een of andere reden had ik die daarnet tijdens de nochtans saaie seks niet opgemerkt.
Vakkundig maakte ik m'n lul schoon en keek daarbij herhaaldelijk naar de trieste oogjes van de dartel rondzwemmende vis. Wat moet een vis toch een godverdomd saai leven hebben! Dagelijks van 's morgens tot 's avonds zwemmen. In dit geval dan ook nog eens continu in rondjes. Nooit eens op z'n gemak stilzitten, voor zover je bij een vis van zitten kunt spreken. Of eens gewoon op de bodem gaan liggen relaxen. Neen, niets van dat alles. Altijd maar zwemmen, zwemmen en nog eens zwemmen, op de koop toe in z'n eigen stront en zeik. Of zeikt een vis niet? Dat ik het begot niet weet. Een vis drinkt niet, dus zal hij ook niet zeiken zeker. Weet ik veel. Ik liep naar de badkamer alwaar m'n een aantal uren eerder opgescharrelde one night stand onder de douche stond. Het was een doordeweekse badkamer, van een doordeweekse meid die overigens helemaal niet goed kon pijpen. Djeezes, wat was dat een rampzalige vertoning. Gelukkig kon ik haar ervan overtuigen om de soixante-neuf-positie in te nemen, zodat ik niet langer op haar gestuntel hoefde te kijken. Tot overmaat van ramp zag ik toen van wel héél dichtbij dat haar flamoes in jaren niet met een scheermesje of wax in aanraking was geweest. De geur viel overigens best wel mee, zeep kende ze dus wel. Na al dat heen-en-weer gelebber volgde dus saaie, van mijnentwege niet-deugddoende seks waarvan ik desondanks toch klaarkwam tussen haar tweede en derde orgasme door. Toen ze opstond en naar de badkamer liep, zag ik dus die goudvis en begon ik daarover te mijmeren tot ik eveneens die - nu ik ze eens nader bekeek - toch wel zielige badkamer opzocht. Ik deed de wc-bril omhoog en loosde m'n lichtgele afvalstoffen pal in het midden. Ik keek m'n scharrel door de douchedeur nog eens goed aan. Ze was best wel aantrekkelijk, al zou ik niet meteen kunnen zeggen op welke manier. Misschien was het wel die reusachtige schaambaard. Of haar lichtjes naar binnen gedraaide knieën. Haar sproeten misschien, sproeten zijn immers super aantrekkelijk! Of was het dan toch die vervloekte beugel die me tijdens het pijpen enig ongemak bezorgd had? Wie zal het me zeggen. Ik spoelde door en stapte terug naar de woonkamer. De goudvis had een sliert stront aan z'n cloaca hangen en zwom nog even dartel in het rond als daarvoor. Op de sofa lagen m'n kleren uitnodigend te wachten op m'n goddelijke lichaam, maar ik liet ze voor wat ze waren en ging naakt in de zetel liggen, dromend van een mooi meisje met een getrimde poes, perfecte knieën die ik uren zou kunnen likken, een redelijk aantal schattige sproetjes op haar gezicht en lichaam, en parelwitte, beugelloze tanden.
Mijn god, wat ben ik blij dat ik geen goudvis ben...

10:32 Gepost door Eeckie | Permalink | Commentaren (2) | Tags: columns |  Facebook |

04-05-05

Fuck Academy!

Het leven van een comedian is altijd rozengeur en maneschijn! Mijn kloten ja!
We worden verondersteld van de actualiteit te volgen, want een mens moet nu eenmaal van alles op de hoogte zijn hé, en wat maatschappijkritische grappen en grollen gaan er meestal wel in als zoete broodjes... Akkoord, actualiteit IS belangrijk, maar wat ik háát zijn die belachelijke, voor het klootjesvolk ontwikkelde programma's zoals daar zijn (en ik noem ze op in volgorde van kokhalzen): Stanley's Route, Toast Kannibaal en Star -fucking- Academy!
Zulke programma's behoren nu ook eenmaal tot de actualiteit hé! Nu we toch over de actualiteit bezig zijn: er stond vandaag in de kranten dat maar liefst 3 miljoen Belgen een hersenbeschadiging hebben, wel ik kan me dat goed inbeelden als je dagelijk met uw smoel voor tv zit en naar zulke nietszeggende, enerverende, commerciële en ridicule bullshit kijkt! Stanley's Route zit vol met op een zijspoor geraakte BV's die nog eens vanonder het Dag Allemaal-stof getrokken zijn en natuurlijk elke kans grijpen om maar niet alweer te moeten gaan stempelen! Maar als je die losers zelf mag geloven doen ze het allemaal "om zichzelf te ontdekken". Wel, als jullie zichzelf willen ontdekken, masturbeer dan wat meer, maar blijf met jullie rotte smoel van het tv-scherm! Bij Toast Kannibaal vraag ik me echt af wat de meerwaarde of de onderliggende bedoeling is van zo'n programma... Over de titel van het programma hebben ze allicht ook héél erg lang gebrainstormd.
En vanwaar die plotse interesse in Afrika? Ik vind dat toch op z'n minst verdacht. Dan vergeet ik "The Farm" nog... 1 op 4 van de klootzakken onder jullie stemt op het Vlaams Belang, maar jullie zitten wel massaal naar programma's te kijken waar je alle 5 stappen een neger ziet! En dan allicht nog met een pitta in jullie achterlijke bakkes ook! Schijnheiligaards! Tegen de vreemdelingen stemmen maar ondertussen wel naar Turkse bakkers gaan omdat het brood daar stukken goedkoper is! Muilentrekkers! Maar kom, ik wijk af me dunkt...
Ik ging het over Star Academy hebben. Idool in het kwadraat, zeg maar, met een vleugje Big Brother, alsof die formule nog niet genoeg uitgemolken is. Ik moet wel toegeven dat ze bij de casting er toch altijd in slagen om het grootste zootje ongeregeld samen te krijgen, djeezes.
Wat een bende losers! En dan die lessen die ze krijgen... Kijk naar alle wereldsterren van nu, denken jullie echt dat die dat ook allemaal gekregen hebben? Vergeet het hé, écht talent drijft boven! Als ik dan toch moet pronostikeren, dan mag die Michaël winnen van mij. Hij heeft wel z'n looks niet mee, maar hij heeft wel de mooiste stem en moet precies de minste moeite doen om te zingen. Alleen maakt hij best eens een keuze of hij als homo of als hetero door het leven gaat, maar niet als de 2 door elkaar, want daar kan ik niet tegen!
Star Academy, tsss... Ze zouden dat voor meerdere beroepen moeten doen. *Facteur Academy* bijvoorbeeld: dan krijgen ze lessen in "spontaan het werk neerleggen", "postbedeling achter derny's" en "geblinddoekt jenevers proeven". En testen zoals "huisnummers alfabetisch zetten", "blote vrouwen die de deur openen negeren" (dat zal voor Michaël waarschijnlijk geen probleem opleveren!) en "gleuven herkennen".
VTM, waar wachten jullie nog op? Buya!

15:03 Gepost door Eeckie | Permalink | Commentaren (1) | Tags: columns, wtf |  Facebook |

08-04-05

Woohoo! Mijn eerste post op m'n personal blogsite!

De weg naar succes ligt niet vlekkeloos geplaveid. Vandaar dat sommigen onderweg een paar keer struikelen en ferm op hun bakkes belanden. De echte doorbijters staan op en wandelen gewoon verder, gehavend aangezicht of niet. De losers blijven liggen en bloeden langzaam dood. Tijdens hun lijden worden ze bespot door op het eerste zicht toevallige voorbijgangers. Doodbloeden zullen ze, want op de weg naar succes rijden geen ambulances maar scheuren alleen dure klassewagens voorbij.

Aan het eind van de weg staat een joelende menigte paparazzi, handtekeningjagers en soon-to-be-stalkers, samen een geweldige anti-climax. Een laatste struikelblok zeg maar.

Een laatste reden om rechtsomkeer te maken en heel dat fake gedoe voorgoed de rug toe te keren. Maar neen, de echte doorbijters gaan door, nemen deze allerlaatste hindernis,
"de aanhouder wint" indachtig. Op dat moment worden ook zij losers.
Succes is immers vergankelijk. Het wordt wereldwijd aanbeden, gezocht en opgehemeld en loont echt niet de moeite om er een soort van zakelijke bedevaart voor over te hebben.

Succesvolle mensen zijn klootzakken eerste klas. Denk aan eender welke succesvol persoon en ik verzeker je dat het een klootzak is, een arrogante zelfingenomen eikel met een hemd en een das en zwarte gelakte schoenen. Uiteraard is het een man.
Vrouwen zijn niet succesvol en zullen dat ook nooit zijn, daar zijn ze te labiel voor. Vandaag de dag worden zij nog altijd geassocieerd met keukens, kinderen en seks. Succes hoort niet in dat rijtje thuis.
"Een vrouw aan de haard is goud waard", zei m'n grootvader altijd, en die kon het weten want die had me daar nu toch een haard! Je kon er een heel gastarbeidersgezin uit Polen in kwijt. Naast die immense haard zat m'n grootmoeder steevast aardappelen te schillen. Op een stoel. Geen schommelstoel, maar een gewone stoel, ondanks het feit dat ze voortdurend heen en weer zat te wippen zoals een autist die dringend naar de wc moet maar het vertikt om daarvoor z'n bek open te trekken. En zeveren! Het kwijl liep uit haar mondhoeken zo de aardappelteil binnen, vandaar die zure smaak in de dagelijkse aardappelpuree. Maar kom, ik dwaal af me dunkt. Ik had het over succes.
Eigenlijk wil ik het daar niet meer over hebben, maar ja, ik wil zoveel niet.
Ik heb een gans lijstje met dingen die ik niet wil, gaande van diarree tot zwemvliezen of een zaklamp op zonne-energie. Maar bovenaan dat lijstje van dingen die ik niet wil, staat sterven. Lijkt me niet leuk. En zo definitief! Nooit meer glimlachen, nooit meer jeuk hebben, nooit meer een prachtig doelpunt in herhaling op tv zien, nooit meer zorgeloos slapen omdat je weet dat je toch weer wakker wordt, nooit meer…

Ach, misschien is de dood net het succes van het leven. Kan iedereen dan toch nog succesvol zijn, al was het maar voor die ene dag.

Wedden dat we dan een hemd en een das zullen dragen?

18:54 Gepost door Eeckie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: columns |  Facebook |